A1News.am-Lragir.am-ը գրում է. Մեր զրուցակիցն է Կառուցողական կուսակցության ղեկավար Անդրիաս Ղուկասյանը
Պարոն Ղուկասյան, Հայաստան դաշինքը հայտարարել է, որ վերսկսում է փողոցային պայքարը, քանի որ երկիրը գտնվում է խիստ բախտորոշ փուլում, կա ճգնաժամ, պետականությանը վտանգ է սպառնում: «Այս փուլում ակտիվ քննարկումների մեջ ենք, թե ինչ անենք, որպեսզի չեզոքացնենք մեր երկրին սպառնացող վտանգները և կանխենք Հայաստանի թուրքացումը»,- ասել է Իշխան Սաղաթելյանը: Որքանո՞վ կարող է հաջողել փողոցային պայքարն այս փուլում։
Հայաստանում հաջորդ իշխանափոխությունը լինելու է Ֆրանսիայի օժանդակությամբ, լինելու է գունավոր հեղափոխություն։ Հայկական իրողությունն այն է, որ այս 30 տարիների ընթացքում յուրաքանչյուր իշխանափոխություն Հայաստանում եղել է գերտերությունների վերահսկողության տակ, և գլխավոր դերակատարությունը հայաստանյան քաղաքական պրոցեսներում առ այսօր կատարել է ՌԴ-ն։ Հաջորդը լինելու է ֆրանսիական հեղափոխություն։
Եվ չեմ կարծում, որ Ռոբերտ Քոչարյանը քաղաքական իր տեսլականով համապատասխանում է այն չափորոշիչներին, որը դնում է Հայաստանի առջև Արևմուտքը և չեմ կարծում, որ այդպիսի օժանդակություն կարող է Ռոբերտ Քոչարյանն իր թիմակիցներով ստանալ։ Իսկ ես, ինչպես հասկանում եմ, վերջին երկու տարվա ընթացքում գաղափարը եղել է մեկ ռուսական դրածո ղեկավարին հանել մեկ այլ ռուսական դրածո ղեկավարով փոխարինել, նրա պահանջարկը ՌԴ-ն չունի։ Դա տեսանք վերջին ընտրությունների ժամանակ, ինչպես ՌԴ-ն կանգնեց Նիկոլ Փաշինյանի կողքին և որոշեց, որ Նիկոլ Փաշինյանը՝ որպես կոլաբորացիոնիստական կառավարության ղեկավար, ավելի օգտակար է, քան Ռոբերտ Քոչարյանը։
Ուստի ես, ելնելով այդ գնահատականից, Ռոբերտ Քոչարյանի շանսերը բարձր չեմ գնահատում։ Արևմուտքին էլ ինքը հետաքրքիր չէ, քանի որ իր տեսլականը դեպի հետ նայող, դեպի հետ տանող տեսլական է։ ՌԴ-ին ինքը ևս չի հետաքրքրում, որովհետև ՌԴ-ն, ի դեմս Նիկոլ Փաշինյանի, ունի կոլաբորացիոնիստական ղեկավար, որը պատրաստ է սպասարկել Հայաստանի թշնամիների շահերը և Ռուսաստանի ցուցումով գործել և շահել հանրության որոշ մասի համակրանքը։ Նիկոլ Փաշինյանը այն գործիչը չէ, որ կարող է հակադրվել Մոսկվային, եթե իրեն Մոսկվան ասի՝ փասա-փուսադ հավաքի և հայդե այստեղից, ինքը սուսուփուս իշխանությունը կհանձնի նրան, ում կասի։ Եվ տրամաբանորեն կարելի է եզրակացնել, որ եթե հունիսի 20-ի ընտրություններում այդպիսի առաջադրանք Նիկոլ Փաշինյանը չի ստացել Մոսկվայից, ուրեմն Ռոբերտ Քոչարյանի գնացքը գնացել է։
Տեսակետ կա, որ փողոցային պայքարի մասին խոսող խորհրդարանական ընդդիմությունն այդպես էլ գլխավոր հարցին չի պատասխանել, պետականության սպառնացող վտանգները, որ բխում են եռակողմ հայտարարությունից, չի բարձրացնում։ Ստացվում է՝ նրանց խնդիրը զուտ իշխանութան գա՞լն է և նույն ծրագրի շարունակությո՞ւնն է լինելու։
Իհարկե։ Այլ բան այդ ուժերը չեն առաջարկել։ Այլընտրանք նշանակում է դադարեցնել Ռուսաստանի հետ ռազմական համագործակցությունը և դեմքով շրջվել դեպի Արևմուտք, բացել երկիրը Արևմուտքի հետ համագործակցության համար, ներգրավել Արևմուտքից ներդրումներ՝ տնտեսությունն ընդլայնելու նպատակով, ռազմական համագործակություն ծավալել Ֆրանսիայի հետ և այլն։ Նման բաներ Ռոբերտ Քոչարյանը և իր թիմակիցները բացառում են, այսինքն՝ խոսքը գնում է այն մասին, որ իրենք կարող են Պուտինի հետ ավելի լավ հարաբերություններ ձևավորել, ինչը չի բացառվում, որովհետև Պուտինը կոռուպցիոն գործիչ է և կոռուպցիոն ճանապարհով ավելի շատ կարող են արդյունքի հասնել։
Բայց այն հարցերի հետ, որոնք դուք բարձրացրիք, առնչություն չունի, ՌԴ-ն համարում է, որ արցախցիները՝ որպես մարդ, կարող են առանց մարդու իրավունքների ապրել տևական ժամանակ, այսինքն՝ չունենան կարգավիճակ, Լավրովի առաջարկը եղել է հետաձգել Արցախում հանրաքվեն անորոշ ժամկետով՝ թողնելով այդ խնդիրը հաջորդ սերունդներին, ինչը նշանակում է, որ ՌԴ-ի համար սեփական երկրում, էլ ուր մնաց այլ պետություններում էլ մարդու իրավունքների նկատմամբ հարգանքը գոյություն չունեցող գործոն է։ Նույն մոտեցումն ունեն Թուրքիան և Ադրբեջանը։ Թուրքիան և Ադրբեջանը համարում են, որ հայերը կարող են ապրել, բայց որպես քաղաքական ազգ բացառում են մեր ժողովրդի ապրելու, ինքնուրույն զարգանալու, սեփական շահերը պաշտպանելու իրավունքը։
Եվ նրանք այս հարցում ՌԴ ղեկավարության հետ ունեն կոնսենսուս, որ կարելի է հասնել խաղաղության՝ անտեսելով ցանկացած մարդու համար այդ կարևորագույն հարցերը, ինչպիսին են մարդու իրավունքները։ Իհարկե, Հայաստանի իշխանությունները նույնպես մեծ հաշվով այդ տրամաբանության մեջ են գտնվել տարիներ շարունակ, այսօր մենք տեսնում ենք, որ Հայաստանը Մինսկի խմբի հետ համագործակցելու հարցում ապակառուցողական դիրքորոշում ունի, առաջնային է համարում նոյեմբերի 9-ի հայտարարության դրույթները կյանքի կոչելը և երկրորդական է համարում մնացած կարևոր հարցերը։
